Düşmənin döyüşdə ala bilmədiyini ona öz əlinizlə verməyin — Ramiz Yunus

Elə məsələlər var ki, dost söhbətində onlar haqqında danışmaq çətindir. Lakin elə məqamlar da olur ki, susmaq artıq nəzakət göstəricisi deyil, məsuliyyətsizlikdir.

Mən uzun illərdir Ukrayna haqqında danışıram və Rusiyanın təcavüzünün bütün bu illərində Ukraynanın tərəfində olmağa çalışıram — Ukraynanın informasiya məkanında, televiziyada, ictimai müzakirələrdə. Məhz buna görə bu gün Ukrayna cəmiyyətinə bəlkə də kiminsə eşitməkdən xoşlanmayacağı sözləri demək istəyirəm.

Mən bunları bir dost kimi deyirəm. Əsl dost isə yalnız xoş sözlər deməyə borclu deyil.

Ukrayna müharibə aparır. Məcazi mənada yox, növbəti reytinq faizinə, nazir kreslosuna, parlamentdəki yerə və ya telekameralar qarşısına kimin birinci çıxacağına görə yox. Ukrayna öz mövcudluğu, suverenliyi, dövlətçiliyi və öz gələcəyini müstəqil şəkildə müəyyən etmək hüququ uğrunda müharibə aparır.

Məhz belə bir məqamda mən Ukraynanın siyasi və informasiya məkanında baş verənlərə baxır və özümə çox sadə bir sual verirəm:

Doğrudanmı, Ukrayna hələ özü ilə də müharibə aparmaq kimi bir dəbdəbəyə yol verə bilər?

Rusiya raketləri və pilotsuz uçuş aparatları Ukraynanın şəhərlərini, energetika sistemini və mülki infrastrukturunu vurduğu, ukraynalı əsgər səngərdə olduğu və hər dəqiqə bu müharibənin bədəlini dərk etdiyi halda, ölkə daxilində siyasi qalmaqallar, qarşılıqlı ittihamlar, açıq qarşıdurmalar və siyasi gələcək uğrunda mübarizə davam edir.

Ali Radada hakimiyyətlə müxalifət arasında şiddətli qarşıdurma gedir. İnformasiya məkanında isə sonsuz qarşılıqlı ittihamlar səslənir. Bir tərəf günahın digər tərəfdə olduğunu sübut etməyə çalışır, rəqibləri də eyni şəkildə cavab verirlər. Siyasi düşərgələr getdikcə daha çox bir-birindən uzaqlaşır, informasiya mühiti isə fasiləsiz daxili müharibə meydanına çevrilir.

Mən isə daim bir şeyi düşünürəm: Bəs Rusiya bu zaman nə edir?

O, müşahidə edir və bundan istifadə edir.

Çünki düşmən üçün parçalanmış cəmiyyətdən, öz dövlətinə olan etimadı özü sarsıtmağa başlayan cəmiyyətdən daha böyük hədiyyə yoxdur.

Müharibə çoxdan yalnız raketlər və tanklarla aparılmır. Mübarizə həm də insanların şüuru, onların etimadı, qorxuları, məyusluqları, öz ölkələrinə inanmaq bacarığı və ya inana bilməmələri uğrunda gedir.

Əgər Ukrayna cəmiyyəti özü hər gün daxili nifrət, qarşılıqlı inamsızlıq və dövlətin problemlərin öhdəsindən tamamilə gələ bilmədiyi təsəvvürünü yaradacaqsa, Rusiyaya artıq alışmış atəşə benzin tökmək qalacaq.

Rusiya da bunu edir.

Rusiya informasiya maşını çox yaxşı başa düşür ki, bəzən rəqibi döyüş meydanında məğlub etmək vacib deyil; ona özünü öz əli ilə məğlub etməsinə kömək etmək kifayətdir.

Xüsusilə təhlükəli olan budur ki, bu prosesə Ukraynadan kənarda fəaliyyət göstərən insanlar və siyasi qüvvələr də qoşulur. Onlar avropalı seçiciyə təsir göstərməyə, onu Ukraynaya yardımın həddindən artıq baha olduğuna, guya Ukraynanın yorulduğuna, dəstəyin davam etdirilməsinin mənasız olduğuna və artıq “kompromis axtarmağın” vaxtının çatdığına inandırmağa çalışırlar.

Biz çox yaxşı başa düşürük ki, informasiya müharibəsi çoxdan Ukrayna sərhədlərini aşıb. Buna görə də bu gün Ukrayna cəmiyyətinə xüsusilə daxili siyasi yetkinlik lazımdır.

Mən heç də demokratiyanın ləğvinə çağırmıram. Lakin demokratiya onu qoruyan dövləti müdafiə etmək qabiliyyətinə malik olmalıdır.

Müxalifət, azad mətbuat, hakimiyyətin tənqidi demokratiya üçün zəruridir. Lakin hakimiyyəti tənqid etməklə dövlətin siyasi yolla özünü məhv etməsi arasında böyük fərq var.

Dinc dövrdə siyasi mübarizə sonsuz ola bilər. Lakin müharibə zamanı elə bir hədd var ki, həmin həddən sonra daxili mübarizə düşmənin xeyrinə işləməyə başlayır və bu həddi keçmək olmaz.

Uzun illər bizə izah edirdilər ki, dünyadakı qarşıdurmanın əsas xətti “demokratiyalar və avtoritar rejimlər” arasında keçir.

Bu formula bu gün demək olar ki, hər Qərb siyasi kabinetində səslənir və həqiqətən də dövrümüzün əsas siyasi düsturlarından birinə çevrilib.

Lakin bu zaman narahatedici suallar ortaya çıxır.

Əgər hər şey bu qədər sadədirsə — demokratiyalar avtoritar rejimlərə qarşıdırsa, o zaman Sovet İttifaqının dağılmasından sonra onilliklər ərzində demokratik Qərblə avtoritar Rusiya arasında niyə bu qədər böyük iqtisadi maraqlar mövcud idi və Avropa biznesi illərlə Rusiya bazarında niyə qazanc əldə edirdi?

Nə üçün Avropa onilliklər ərzində Rusiyanın enerji resurslarını alırdı, Qərb şirkətləri Rusiyaya investisiya qoyur, orada biznes qurur, milyardlarla dollarlıq müqavilələr bağlayırdı və yalnız Rusiyanın Ukraynaya genişmiqyaslı müdaxiləsindən sonra Avropada bu model kütləvi şəkildə yenidən nəzərdən keçirilməyə başlandı?

Hətta bu gün, çoxsaylı sanksiyalardan sonra belə, Avropa İttifaqı ilə Rusiya arasında ticarət yox olmayıb. 2025-ci ildə mallarla ticarətin həcmi 2021-ci ildəki 257,5 milyard avro ilə müqayisədə 58,1 milyard avro təşkil edib. Bəli, bu, nəhəng azalmadır və sanksiyalar münasibətlərin strukturunu ciddi şəkildə dəyişib. Lakin Avropanın Rusiya ilə ticarəti, eləcə də Rusiya ilə ayrı-ayrı iqtisadi əlaqələri davam edir.

23 iyul 2026-cı il tarixinə Avropa İttifaqı Rusiyaya qarşı artıq 21-ci sanksiyalar paketini qəbul edib. Bu, ciddi təzyiqdir və bunu inkar etmək düzgün olmazdı. Lakin artıq iyirmi birinci paketin mövcud olması özü eyni zamanda başqa bir şeyi də göstərir: sanksiya siyasəti iqtisadi maraqların, siyasi qərarların və təhlükəsizlik məsələlərinin daim bir-biri ilə toqquşduğu mürəkkəb və uzunmüddətli prosesdir.

Məhz buna görə arxasında real həyatın yoxa çıxdığı gözəl siyasi düsturları sevmirəm.

Son otuz beş ilin tarixi postsovet ölkələrinə çox xoşagəlməz bir həqiqəti göstərdi: beynəlxalq siyasətdə hər kəs ilk növbədə öz maraqlarını qoruyur və əgər dövlət özü öz maraqlarını qorumaq iqtidarında deyilsə, bunu onun əvəzinə heç kim etməyəcək.

Beynəlxalq hüquqa istədiyiniz qədər ümid etmək, müttəfiqlərə arxalanmaq, sazişlər imzalamaq, beynəlxalq təşkilatlara qoşulmaq və illərlə Avropaya inteqrasiyadan danışmaq olar. Lakin son nəticədə dövlətin öz dövlət aparatı, öz institutları, öz ordusu və müstəqil qərarlar qəbul etmək qabiliyyəti olmalıdır.

Mən bunları dərslikdən oxuyaraq demirəm. Mən bunları görmüşəm və bunu öz doğma Azərbaycanımda görmüşəm.

Azərbaycanın müstəqilliyinin ilk illərində mən bu sistemin daxilində idim, həm hökumətdə, həm də ölkə parlamentində rəhbər vəzifələrdə çalışmışam. Buna görə də Sovet İttifaqının dağılmasından sonra ölkəmizdə nələrin baş verdiyini çox yaxşı xatırlayıram.

Arxasında Rusiyanın dayandığı Ermənistan Azərbaycana qarşı təcavüzə başladı. Həmin illərdə Ermənistan-Azərbaycan münaqişəsinin arxasında daha ciddi geosiyasi maraqlar dayanırdı. Lakin ölkə daxilində birlik əvəzinə Azərbaycan cəmiyyətində siyasi qütbləşmə ilə üzləşdik.

Azərbaycan parlamentində müxtəlif qüvvələr var idi — Rusiya tərəfdarı, İran tərəfdarı və Qərb tərəfdarı olanlar. Öz siyasi baxışlarını səmimi şəkildə müdafiə edən insanlar var idi. Lakin hakimiyyət uğrunda mübarizə aparanlar da vardı. Həmçinin hər tarixi məqamda dövlət yox, özünə “yem yeri” axtaran sadəcə siyasi avantüristlər də var idi.

Ölkə müharibə apardığı halda, onun daxilində də mübarizə gedirdi və biz o zaman dövləti konsolidasiya edə bilmədik. Nəticə isə məlumdur.

Azərbaycan təkcə Qarabağı deyil, həm də ətrafındakı yeddi rayonu itirdi və həmin ərazilər uzun illər Ermənistanın işğalı altında qaldı.

Lakin tarix bununla bitmədi.

1994-cü ildə “Əsrin müqaviləsi”nin imzalanmasından sonra tamamilə fərqli mərhələ başladı. Azərbaycan uzunmüddətli dövlət strategiyası qurmaq imkanı əldə etdi. Dövlət institutları yaradıldı və möhkəmləndirildi, dövlətin strateji dayanıqlığını təmin edə biləcək iqtisadiyyat formalaşdırıldı, ordu sistemli şəkildə quruldu.

Ən əsası isə dövlət hazırlaşmaq üçün vaxt qazandı və iyirmi altı il sonra, 2020-ci ilin sentyabrında Azərbaycan Ermənistanla müharibəyə artıq tamamilə başqa bir dövlət kimi daxil oldu.

Nəticə məlumdur: 2023-cü ildə Azərbaycanın beynəlxalq səviyyədə tanınmış sərhədləri daxilində ərazi bütövlüyü tam bərpa edildi.

Mən bunu xüsusi olaraq birinci şəxsin dilindən deyirəm, çünki həmin illərdə mən özüm Prezident Heydər Əliyevə müxalifətdə idim.

Bu gün, onilliklər sonra, uzun illər Qərbdə yaşadıqdan, Amerika və Avropa siyasətini öyrəndikdən, beynəlxalq münasibətləri müşahidə etdikdən və dövlətlərin öz maraqları ilə gözəl siyasi şüarların toqquşduğu zaman necə davrandığını gördükdən sonra səmimi şəkildə deyə bilərəm: o vaxt verdiyim bəzi qiymətləndirmələrdə səhv etmişəm.

Bu etiraf mənim üçün hər hansı partiya mənsubiyyətindən daha vacibdir, çünki siyasət din deyil.

Siyasətçi, politoloq və ümumiyyətlə ictimai fəaliyyətlə məşğul olan hər bir insan tarix onların yanlışlığını sübut etdiyi halda öz baxışlarını yenidən nəzərdən keçirmək cəsarətinə malik olmalıdır.

Məhz buna görə bu gün ukraynalılara bunları deyirəm.

Ukraynada daha az demokratiya görmək istədiyim üçün yox, Ukraynada daha güclü dövlət görmək istədiyim üçün.

Vətəndaşlarını qorumağa qadir olan, öz ərazisini müdafiə edə bilən, korrupsiyanın dövləti daxildən dağıtmasına imkan verməyən güclü dövlət.

Nazirdən deputata qədər hər bir məmura dövlət vəzifəsinin imtiyaz deyil, məsuliyyət olduğunu xatırladan dövlət. Və burada daha bir ağrılı mövzuya toxunmaq istəyirəm.

Müharibə dövründə korrupsiya sadəcə cinayət deyil, milli təhlükəsizliyə zərbədir.

Məmur ordu üçün nəzərdə tutulan pulları oğurlayanda, o, sadəcə büdcə vəsaitlərini oğurlamır. O, əsgərin haqqını oğurlayır, silahı oğurlayır, vaxtı oğurlayır, kiminsə həyatını oğurlayır.

Buna görə də müharibə zamanı korrupsiyaya görə cəza elə olmalıdır ki, potensial korrupsioner cinayət törətmək barədə düşünməyə belə qorxsun.

Lakin qanun qanun olaraq qalmalıdır və cəzanı siyasi göstəriş deyil, məhkəmə təyin etməlidir. Məhz buna görə hərbi vəziyyət özbaşınalığa çevrilməməlidir.

Ukraynaya hüquqi dövlətin ləğvi deyil, qanunun hamıya — nazirə, deputata, generala, məmura, biznesmenə və adi vətəndaşa — eyni şəkildə tətbiq olunduğu real müharibə dövrü hüquqi dövləti lazımdır.

Çünki cinayətə görə yalnız kiçik məmur məsuliyyət daşıyır, böyük siyasətçi isə həmişə toxunulmaz qalırsa, cəmiyyətin heç bir konsolidasiyası mümkün olmayacaq.

Əsgər bilməlidir: onu döyüşə göndərən şəxs özü də qanun qarşısında məsuliyyət daşıyır və dövlətin pullarına sərəncam verən şəxs oğurlanan hər dollar üçün cavab verir. Məhz bu, heç bir ordunun həqiqətən güclü ola bilməyəcəyi etimaddır.

Digər postsovet dövlətlərinə baxın.

Gürcüstan daxili və xarici amillərin mürəkkəb məcmusunun, o cümlədən Rusiyanın hərbi müdaxiləsinin nəticəsində Abxaziya və Tsxinvali regionu üzərində nəzarəti itirib. Bu gün Aİ həmin ərazilərdə Rusiyanın davam edən hərbi mövcudluğu və nəzarəti barədə açıq şəkildə danışır.

Moldova artıq onilliklərdir Dnestryanı probleminin həll olunmamış vəziyyəti ilə yaşayır. Avropa İttifaqı bu gün də Dnestryanı regiondan Rusiya qoşunlarının və sursatının çıxarılmasını tələb edir və Moldovanın ərazi bütövlüyünə dəstəyini təsdiqləyir. Eyni zamanda Brüssel Moldova institutlarını və cəmiyyətini sabitsizləşdirməyə yönəlmiş davamlı cəhdlər barədə xəbərdarlıq edir.

Bu ölkələrin hər birinin öz tarixi var və bunu bir səbəblə izah etmək olmaz. Lakin ümumi bir dərs mövcuddur.

Dövlət daxilən zəif olanda xarici düşmənin onun zəifliyindən istifadə etməsi xeyli asanlaşır. Məhz buna görə Ukrayna başqalarının səhvlərini təkrarlamamalıdır.

Ukrayna bu gün Gürcüstan və ya Moldovadan tamamilə fərqli vəziyyətdədir. O, genişmiqyaslı müharibə aparır və çoxlarının özündən qat-qat güclü hesab etdiyi düşmənə müqavimət göstərmək qabiliyyətini artıq sübut edib.

Ukrayna ordusu Avropanın təhlükəsizliyinin ən mühüm amillərindən birinə çevrilib, Ukrayna cəmiyyəti isə artıq inanılmaz müqavimət qabiliyyəti nümayiş etdirib.

Məhz buna görə dövlətin gücləndirilməsinə yönələ biləcək nəhəng enerjinin bəzən daxili siyasi müharibəyə sərf edilməsini görmək xüsusilə qəribədir.

Ukraynanın düşməni var və ukraynalı siyasətçilərin bir-biri ilə mübahisə etməsi həmin düşməni yox etməyəcək.

Ukrayna hakimiyyəti və müxalifəti daha yüz qarşılıqlı ittiham səsləndirsə belə, Rusiya öz strateji məqsədlərindən əl çəkməyəcək. Kiyevdə növbəti siyasi qalmaqal baş verdiyinə görə Rusiya raketləri daha yavaş uçmayacaq və bundan ukraynalı əsgərin işi də heç bir halda asanlaşmayacaq.

Özünüzü ukraynalı əsgərin yerinə qoymağa çalışın.

Sən cəbhədəsən və bilirsən ki, sabah ölə bilərsən. Dağıdılmış şəhərləri görürsən, dostlarını itirirsən və ölkəni ona görə müdafiə edirsən ki, arxanda dövlətin və xalqın olduğuna inanırsan. Sonra telefonunu açırsan və növbəti siyasi çəkişməni, növbəti ittihamı, növbəti qalmaqalı, reytinq uğrunda növbəti mübarizəni görürsən və səndə tamamilə təbii bir sual yaranır:

Mən burada nə uğrunda dayanıram?

Bu sualı kiçiltmək olmaz. Çünki ordunun mənəvi gücü yalnız sursatın miqdarından deyil, ədalət hissindən, əsgərin arxasındakı ölkənin ən vacib məsələdə vahid olduğu hissindən başlayır.

Prezident, hökumət, iqtisadiyyat, ölkənin gələcəyi barədə mübahisə etmək olar. Lakin mübahisənin bitdiyi fundamental bir məsələ var: Ukrayna müstəqil dövlət kimi yaşamalıdır.

Milli konsolidasiya da məhz bunun ətrafında qurulmalıdır. Şəxsiyyətin, partiyanın, reytinqin və növbəti seçki kampaniyasının ətrafında yox, dövlətin ətrafında. Məhz burada Ukraynanın siyasi elitasına bəlkə də çoxlarının eşitmək istəməyəcəyi bir fikri demək istəyirəm.

Müharibə dövlətə olan etimadı dağıtmaq hesabına siyasi gələcək qurmaq vaxtı deyil.

Sizin siyasi gələcəyiniz yalnız Ukraynanın özünün mövcud olacağı halda məna daşıyacaq.

Əvvəlcə dövlət, sonra siyasi ambisiyalar. Əvvəlcə qələbə və təhlükəsizlik, sonra seçkilər və hakimiyyət uğrunda mübarizə. Əvvəlcə ölkənin həyatı, sonra kreslolar uğrunda mübarizə.

Bu, demokratiyanın ləğvi demək deyil. Bu, prioritetləri anlamaq deməkdir.

Demokratiya dövləti idarə etmək mexanizmidir. Bu mexanizmin ümumiyyətlə məna kəsb etməsi üçün isə dövlət mövcud olmalıdır. Əgər bu gün kimsə öz siyasi gələcəyi naminə bilərəkdən cəmiyyəti silkələyirsə, o, sadə bir şeyi başa düşməlidir: məğlub olmuş dövlət daxilində qazanılan siyasi qələbə qələbə deyil.

Bir məsələni də qeyd etmək istəyirəm: Ukrayna düşünməyi dayandırmalıdır ki, Qərb həmişə qərarları yalnız Ukraynanın maraqlarından çıxış edərək qəbul edəcək.

Qərb Ukraynanı dəstəkləyir və bu dəstək bu gün nəhəng və prinsipial əhəmiyyət daşıyır.

Lakin Qərb dövlətləri ilk növbədə öz maraqlarını qoruyurlar. Beynəlxalq siyasət belə qurulub.

Amerika Amerikanı, Almaniya Almaniyanı, Fransa Fransanı, Türkiyə Türkiyəni, Azərbaycan Azərbaycanı qoruyur. Ukrayna isə ilk növbədə Ukraynanı qorumalıdır.

Məhz buna görə mən həmişə demişəm və deməkdə davam edirəm: dövlət üçün ən vacib məsələ öz siyasətinin subyekti olmaqdır — nə Rusiyayönlü, nə Amerikayönlü, nə Avropayönlü, nə İranyönlü, nə də Çinyönlü, məhz Ukraynayönlü olmaq.

Çünki müttəfiqlər kömək edə, tərəfdaşlar dəstək göstərə, beynəlxalq təşkilatlar qətnamələr qəbul edə bilərlər. Lakin heç kim öz suverenliyinin müdafiəsində dövləti əvəz edə bilməz.

Azərbaycan bunu dərk etməyin bədəlini çox ağır ödəyib. Ukrayna da artıq ödəyib və daha dəhşətli bədəl ödəməkdə davam edir.

Buna görə Ukraynanın digər postsovet dövlətlərinə ərazilər, insan həyatı və onilliklərlə tarixi inkişaf bahasına başa gəlmiş səhvləri təkrarlamağa haqqı yoxdur.

Bu gün Ukraynaya siyasi sükut deyil, milli maraq ətrafında siyasi intizam lazımdır.

Mübahisə etmək lazımdırsa — mübahisə edin, hakimiyyəti tənqid etmək lazımdırsa — tənqid edin, korrupsiyanı araşdırmaq lazımdırsa — araşdırın, məmurların məsuliyyətə cəlb olunmasını tələb etmək lazımdırsa — tələb edin. Amma bunu elə edin ki, hər siyasi mübahisədən sonra Ukrayna dövləti daha zəif deyil, daha güclü olsun.

Çünki dövlətin səhvlərini düzəldən demokratiya ilə düşmənin dövləti dağıtmasına kömək edən siyasi mübarizə arasında böyük fərq var.

Birincisi gücdür, ikincisi isə intihardır. Bunu bu gün təkcə siyasətçilər deyil, hər bir ukraynalı başa düşməlidir.

Çünki müharibə Ukrayna partiyaları arasında getmir. Müharibə Ukrayna ilə Rusiya arasında gedir.

Rusiya raketləri Ukrayna şəhərlərinə uçduğu, Rusiya ordusu Ukrayna dövlətçiliyini məhv etməyə çalışdığı müddətdə Ukrayna cəmiyyəti ən vacib məsələni unutmamalıdır: onun yalnız bir dövlət evi var. Bu evi tənqid etmək, yenidən qurmaq, orada hakimiyyəti və qanunları dəyişmək olar, lakin düşmənin onu içəridən yandırmasına imkan vermək olmaz.

Bütün bunları ona görə deyirəm ki, mən Ukraynanın dostuyam və məhz buna görə ukraynalılara yalnız onların eşitməkdən xoşlanacağı sözləri demək istəmirəm.

Mən daxili çəkişmələrin dövləti necə zəiflətdiyini və siyasi qütbləşmənin xarici düşmən üçün necə hədiyyəyə çevrildiyini görmüşəm.

Mən dövlətin öz qüvvələrini vahid yumruq halında birləşdirmək iqtidarında olmadığı zaman ölkənin ərazilərini necə itirdiyini görmüşəm. Həmçinin başqa bir şeyi də görmüşəm: məğlubiyyətlərindən nəticə çıxaran dövlət illərlə ordu, institutlar və iqtisadi baza qurub ki, bir gün əbədi olaraq itirilmiş hesab edilənləri geri qaytara bilsin.

Buna görə bu gün Ukraynaya məsləhətim çox sadədir: düşmənə döyüş meydanında götürə bilmədiyi şeyi verməyin, ona Ukraynanı daxildən verməyin. Çünki Rusiya Ukrayna şəhərlərini dağıda bilər, amma Ukrayna cəmiyyətini dağıtmaq imkanı əldə etməməlidir.

Rusiya Ukrayna siyasətini parçalamağa cəhd göstərə bilər, lakin Ukrayna siyasəti bu parçalanmanın öz dövlətinə qarşı silaha çevrilməsinə imkan verməməlidir.

Rusiya Ukraynanın yorulmasını gözləyə bilər, amma buna kömək etmək lazım deyil.

Müharibə nə vaxtsa başa çatacaq. Lakin Ukraynanın bu müharibədən necə çıxacağı yalnız cəbhədən asılı deyil. Bu, həm də Ukrayna cəmiyyətinin öz tarixinin ən ağır məqamında sadə bir həqiqəti dərk edib-etməyəcəyindən asılıdır: daxili mübarizə gözləyə bilər, dövlətin mövcudluğu isə yox.

Və burada fikrimi Benjamin Franklinin sözləri ilə bitirmək istəyirəm: “Əgər biz birlikdə dayanmasaq, şübhəsiz ki, ayrı-ayrılıqda asılacağıq”. Müharibə kimin özünkülər arasında daha güclü olduğunu müəyyənləşdirmək vaxtı deyil. Bu, özünkülərin özünkülər olaraq qalmasını təmin etmək vaxtıdır.

Ramiz Yunus

Siyasi elmlər professoru

Xəzər Beynəlxalq Universiteti