İrəvanda dünyada analoqu olmayan hadisə baş verir: bir qrup erməni Paşinyandan "öldürülməyi" tələb edir

Ermənistanın daxili siyasi mühitində Baş nazir Nikol Paşinyanla gənc bir seçici arasında yaşanan son dialoq sadəcə bir narazılıq aktı deyil, həm də ölkənin son 25 illik siyasi keçmişinin qısa xülasəsidir.

2018-ci il hadisələrinin iştirakçısı olduğunu vurğulayan gəncin Paşinyana ünvanladığı ittihamlar, əslində Ermənistan cəmiyyətinin illərdir qəbul etmək istəmədiyi hüquqi reallıqla toqquşmasını əks etdirir.

Gəncin "Qarabağın verilməsi" ilə bağlı iddiası emosional xarakter daşısa da, bu məsələdə hüquqi mübahisəyə yer yoxdur.

Faktiki olaraq bu proses, beynəlxalq hüquq tərəfindən hər zaman Azərbaycanın suveren ərazisi kimi tanınmış torpaqlar üzərində rəsmi Bakının öz ərazi bütövlüyünü bərpa etməsindən ibarətdir. Paşinyanın bu müraciətə verdiyi reaksiya isə daxili auditoriyadakı narazılığı yatırmaq üçün köhnə siyasi idarəçilik modelləri ilə müqayisə metoduna əl atdığını göstərir.

Paşinyanın seçiciyə verdiyi “Əvvəlki vaxt olsaydı, səni tualetdə ölü tapardılar” cavabı, Ermənistanın yaxın tarixinə edilmiş kəskin bir istinaddır. Bu ifadənin arxasında 2001-ci ildə baş vermiş və ölkənin siyasi yaddaşına qara hərflərlə həkk olunmuş “Poqos Poqosyan cinayəti” dayanıb.

Zənnim məni yanıltmırsa, 2001-ci ilin sentyabrında İrəvandakı “Poplavok” kafesində Ermənistanın o zamankı rəhbərliyinin keçmiş sinif yoldaşı Poqos Poqosyan prezidentə sadəcə qeyri-rəsmi şəkildə müraciət etdiyi üçün kafenin tualetində mühafizəçilər tərəfindən vəhşicəsinə döyülərək öldürülmüşdü. O dövrün hüquq sistemi isə bu cinayətə göz yummuş, təqsirkar cəmi bir il şərti cəza ilə azadlığa buraxılmışdı.

Paşinyan bu tarixi hadisəyə istinad etməklə mövcud siyasi vəziyyəti iki fərqli kontekstdə vurğulayır. O, bir tərəfdən vətəndaşın dövlət rəhbərinə birbaşa etiraz edə bilməsini öz dövrünün siyasi sərbəstlik göstəricisi kimi təqdim edir.

Digər tərəfdən isə, Ermənistanın yaxın keçmişindəki zorakı metodları xatırladaraq, müxalif cinahın təmsil etdiyi əvvəlki idarəçilik modelini kəskin şəkildə fərqləndirməyə və həmin dövrün siyasi mühitini daxili auditoriya üçün mənfi bir müqayisə obyekti kimi saxlamağa çalışır... 

Emin Məmməd