Hicab namusdursa, bəs hicabsızlar?!
Məktəblərdə vahid geyim forması ilə bağlı qəbul edilən qərardan sonra cəmiyyətdə müxtəlif istiqamətli fikirlər səsləndirilir. Bəzi şəxslər bu addımı “hicaba qadağa” kimi dəyərləndirir, hətta daha da irəli gedərək “hicab namusdur, dövlət namusa toxunur” kimi kəskin ifadələr işlədirlər. Bəs əslində məsələnin mahiyyəti nədir? Nə üçün məktəbli geyimi ilə bağlı qaydalar bu qədər emosional müzakirələrə səbəb olur?
İlk növbədə, “hicab namusdur” yanaşmasına diqqət yetirək. Din və inanc insanın mənəvi dünyası ilə bağlıdır. Hicab taxmaq və ya taxmamaq fərdi inanc və seçim məsələsidir. Lakin namus kimi milli-mental, dərin mənəvi anlayışı yalnız bununla əlaqələndirmək düzgündürmü? Belə yanaşma istər-istəməz sual doğurur: Yaxşı onda hicab taxmayan qadınların namusu və mənəvi dəyərləri hansı meyarla ölçülür? İnsanın namusu onun davranışı, dürüstlüyü, mənəvi dəyərləri və vicdanı deyilmi?
Məktəb həm də uşaqların dünyagörüşünün formalaşdığı, fərqli fikirlərlə tanış olduğu bir məkandır. Buna görə də təhsil müəssisələrinin dini və siyasi mübahisələrin meydanına çevrilməməsi, diqqətin təhsilə və uşaqların inkişafına yönəlməsi vacibdir.
Təəssüf ki, belə mövzular bəzən ictimai rəydə qarşıdurma yaratmaq üçün də istifadə olunur. “Hicabımıza qadağa qoyulur” kimi çağırışlar məsələnin mahiyyətini arxa plana keçirərək müzakirələri emosional müstəviyə daşıyır.
Bu cür yanaşmaların hansı məqsədə xidmət etdiyini anlamaq üçün səsləndirilən fikirlərə, onların mənbəyinə və konkret faktlara diqqət yetirmək lazımdır.
Ailələrin və cəmiyyətin qarşısında duran əsas vəzifə uşaqları dini və ideoloji mübahisələrdən uzaq tutmaq, onların keyfiyyətli təhsil almasına, sərbəst düşünməsinə və sağlam mühitdə böyüməsinə şərait yaratmaqdır.
Jalə Rövşən
