Azərbaycanda şəriət dövləti arzulayanlar niyə İrana və Əfqanıstana yox, Avropaya qaçırlar?
Azərbaycan cəmiyyətində din adı altında dünyəvi dövlət quruluşuna qarşı çıxan, teokratik idarəçilik xülyası quran bəzi dairələrin ən böyük ziddiyyəti həyat tərzləri və gələcək seçimləri ilə ortaya çıxır.
Ağız dolusu şəriət qaydalarından, dini idarəçiliyin "üstünlüklərindən" dəm vuran bu şəxslər sıxışdıqda və ya ölkədən getmək qərarı verdikdə nədənsə üzlərini ideoloji baxımdan təbliğ etdikləri məkanlara çevirmirlər.
Ortaya çox sadə və məntiqi bir sual çıxır: Əgər dini dövlət modeli bu qədər idealdırsa, niyə getdiyiniz yer İran, Əfqanıstan və ya Suriya olmur? Niyə şəriət qanunlarının tətbiq olunduğu yerlərə deyil, söydüyünüz, "əxlaqsız" adlandırdığınız dünyəvi Qərbə - Almaniyaya, Fransaya, İsveçə və Kanadaya sığınmaq üçün növbəyə durursunuz?
Bu mənzərə bir neçə acı həqiqəti çılpaqlığı ilə göstərir:
Şüarlar başqa, reallıq başqa: Təbliğat apararkən dini qanunları yeganə xilas yolu kimi qələmə verənlər, şəxsi həyatlarına gəldikdə məhz dünyəvi sistemlərin yaratdığı rifahı, sosial təminatı və hüquqi müdafiəni seçirlər.
Hüquq və azadlıq tələbatı: Qərbdə sığınacaq axtararkən insan hüquqları konvensiyalarına, ifadə azadlığına və ədalətli məhkəmə sisteminə arxalanırlar - yəni Azərbaycanda ləğv etmək istədikləri bütün dünyəvi dəyərlərə.
Cəmiyyətə təlqin edilən fəlakət: Başqalarına səfalət, məhdudiyyət və dini təzyiq dolu bir idarəçilik arzulayıb, öz ailələrinə demokratik və dünyəvi ölkələrdə gələcək qurmaq ən böyük səmimiyyətsizlikdir.
İnsanın əsl inancını və dəyərlərini sosial şəbəkələrdəki pafoslu çıxışları deyil, öz həyatı üçün etdiyi seçimlər göstərir. Azərbaycanda yaşayan xalqa din adı ilə dözümsüzlük və qaranlıq təlqin edənlər, əgər öz ideyalarına zərrə qədər inansaydılar, sığındıqları yer Avropanın dünyəvi paytaxtları yox, arzuladıqları teokratiyaların mərkəzləri olardı. Başqalarının taleyi üzərindən eksperiment aparmağa can atanların bu ikiüzlülüyü artıq heç kəs üçün sirr deyil.
İsmayıl Şahlı
